(-:

بوسنده با دوربین

drawingandpainting — Wed, 16 May 2012 16:28:53 GMT

هر دُختری در زندگی خود مَعمولا یک عکس دارد در حالتی بوسه زننده رو به دوربین، و لَب های خود را آنچنان غنچه کرده که می شود در فاصله میان نوک بینی و لبش یک گلدان شمعدانی را به راحتی جا داد. خبر کوتاه بود و جانکاه

من خوزه! دین ندارم...

drawingandpainting — Mon, 14 May 2012 01:22:00 GMT

یک نفر آمده آهنگی خوانده. حال فرض بر اینکه اصلا توهین کرده باشد. خُب می شود بهش محل سگ نگذاشت که بزرگ نشود. می شود کارش را گوش نکرد. مجبور که نیستی. شخصیت توهین کننده است که کوچک می شود. مردم آدم فحاش را در نهایت نمی پذیرند. اما توی بی شرفی که می آیی جایزه صد هزار دلاری می گذاری برای سرش، که بیشتر دین را زیر سوال می بری. تو را باید از پا آویزان کنند. به جرم نیست و نابود کردن دین. تو کاری می کنی که من پس فردا نامم را از ممد علی بگذارم خوزه! و در جواب اجنبی ها که از دینم سوال می کنند بگویم "من دین ندارم". چون می ترسم. می ترسم که بگویم مسلمانم که مباد تصور کنند همین حالا دشنه را خواهم کشید و گلویشان را پاره خواهم کرد. تویی که آدم کشتن برایت مثل آب خوردن است. تو با رفتارت این طور می کنی با من. تو کاری می کنی که یک خوزه ی بی دین باشم. وگرنه اعتقاد اگر اعتقاد باشد با یک آهنگ به باد نمی رود. البته اگر از جنس اعتقادات تو باشد که با گوزن هم بر باد می رود. ترانه پیشکش

حرصانگی

drawingandpainting — Wed, 09 May 2012 00:19:00 GMT

دَر حالی که حشره کش رو با حرص روی بَچه سوسک های توی دستشویی خالی می کردم، دیوانه وار فریاد می زدم: اون عقبیا حال می کنن؟

یه قطره خون

drawingandpainting — Sat, 05 May 2012 16:08:11 GMT

پای میز کامپیوترم یک مَگس قصد خودکشی دارد. معنای دیگری برای این کارش که دائم می نشیند روی دست و بالم، به فکرم نمی رسد،. مگر اینکه من را با گه اشتباه گرفته باشد. معصومانه نگاهم می کند و انگار با زبان بی زبانی می گوید: "بکوب توی سر من. بپاچان مرا به کیبوردت" گویا امید به زندگی در میان مگس ها هم کاهش یافته. کسی چه می داند، شاید این صادق هدایت مگس ها باشد. زُل می زنم به چشم هایش. با نگاهم به او می فهمانم که اگر جثه هایمان به هم می خورد، خودم را پَرت می کردم در آغوشش و یک دل سیر گریه می کردم. بلند می شود می رود سوی پنجره.

وقتی افراد زیادی دچار یک توهم می شوند...

drawingandpainting — Thu, 03 May 2012 01:15:20 GMT

دَر مورد رفتارهای ملیت پَرستانه مان خیلی چیزها را نمی توانم دَرک کنم. لابد مَن نمی فهمم. یکی مثلا همین ماجرای رای گیری برای خلیج پارس که زرت و زرت ایمیلش را دست به دست می کنند. وقتی چیزی را که ایمان داری با ملیت تو گره خورده به رای گیری می گذاری بدتر نشان دهنده کوتاه آمدنت نیست؟ اصلا گیرم که به رای گیری باشد. در آن صورت چند میلیون ایرانی در برابر یک جهان عرب هَست؟! آن ها که این رای گیری ها را می گذارند گمان می کنند خیلی کار شاخی کرده اند و آن ها هم که می روند رای می دهند خیلی خوشند که توانسته اند وظایف وطن پرستانه شان را به نحو احسن انجام دهند. دور هم خوشند کلا! اینجاست که می گویند: "وقتی یک نفر دچار توهم شود دیوانه اش می خوانند ولی اگر افراد زیادی دچار یک توهم شوند مومن شان می خوانند"

مه و خورشید و گوگل

drawingandpainting — Mon, 30 Apr 2012 04:10:00 GMT

رَفتارهای دوگانه یا همان تناقض رَفتاری یا گفتاری در آنچه از آدم ها می بینم یا می شنوم، به شدت آزارم می دهد. تا جایی که احساس کردم دچار نوعی وَسواس آزار دهنده روانی در برخورد با رفتار یا گفتار مردم شُده ام. بنا بر سفارش ساده یک دوست، تصمیم گرفتم هر روز یک میوه "به" بخورم که گویا برای آرامش فکری خوب است. برای اطمینان از فواید خوردن "به" ، آن را در گوگل جُستیدم و با نتیجه ای که می بینید روبرو شده ام! گویا مه و خورشید و گوگل برای سکته دادن من هم قسم شده اند. بیماری من در حال پیشرفت است یا این تناقضات واقعا وجود دارد؟ خوردن به خام همزمان می تواند هم مفید باشد و هم هلاک کند؟

نَه مَنه

drawingandpainting — Fri, 27 Apr 2012 19:54:00 GMT

لُقمان در مجلسی برای ۱۰ نفر سخنرانی می کرد. ناگاه در میان سخنانش واژه ترکی "نَه مَنه" را به شوخی به کار برد. شنوندگان به شدت معترض شدند و جامه دراندند. لقمان که از این واکنش شگفت زده شده بود، دستور داد درها را ببندند و موبایل های این افراد را به زور گرفته و بررسی کنند. از آن ۱۰ نفر، ۹ نفر آرشیو جک های ترک خر، لر نفهم و رشتی بی غیرت و غیره را داشت. سپس رو کرد به آن ها و گفت: حالا پا شید برید گم شید از جلوی چشمم!

اَتمُسفرگیرون!

drawingandpainting — Sun, 22 Apr 2012 14:20:00 GMT

وقتی سیمین دانشور مُرد، آمدم پیام تَسلیت پُر سوز و گدازی تولید کنم، سَرم را بکوبم به سقف و سلیطه گری پتیاره آلود غلیظی راه بیندازم آن سرش ناپیدا، که ناگاه از خودم پُرسیدم: تو مگر چقدر سیمین دانشور را می شناسی و به جُز آن داستان نصفه نیمه ی کتاب فارسی دوران مدرسه چه از این بانو خوانده ای که حالا این طور خشتک بدرانی که گویا رفیق گرمابه و گلستانت بوده؟ با خودم که تعارف نداشتم، پاسخ را که "هیچ" دیدم، تو گویی صحنه را دیدم، بر خود چیزیدم، گرخیدم و در لاک خود رفتم فُرو. گویا همه دانشور را مانند کف دستشان می شناختند و من بی سواد فقط می دانستم یک داستان دارد به نام سووشون!

این تاکسی های وَن!

drawingandpainting — Sun, 15 Apr 2012 22:53:00 GMT

بزرگترین مُشکل این تاکسی های سبزرنگ وَن، هنگام سوار شُدن اون ها نیست. بلکه زمانیه که از وسط تا شدی و به زحمت از لا و لوی صندلی ها می خوای پیاده بشی و می دونی زن و بچه مردم دارن اون کیلو کیلو دُنبه و چربی هایی رو که بیرون ریخته از پشت سر نگاه می کنن!

فکر کردی من از اون مردای زن ذلیلم؟!

drawingandpainting — Sun, 08 Apr 2012 01:43:32 GMT

بدون اینکه به زَنش بگه رفته چند صد هزار تومان پول دستگاه پلی استیشن داده ولی گذاشته توی کُمد و نمیاره بازی کنه. می پُرسم : "چرا استفاده نمی کنی؟ نکنه از زَنت می ترسی" با ناراحتی می گه: "فکر کردی من از اون مردای زن ذلیلم؟" می پُرسم خب پَس چرا از کُمد دَرش نمیاری؟ می گه: "می خواستم دیشب بیارم ولی زمان مناسبی نبود. یه خرده دیر رسیده بودم خونه، ترسیدم خانومم شاکی بشه! "