از نتیجه این کارم راضی بودم. ساختن مجسمه برای من مانند طراحی کردن است. لذت بخش ، طاقت فرسا ، نفرت آور ، امیدوار کننده ، دلسرد کننده ، حیرت انگیز ، ملال آور ، غرورآفرین ، آسان ، افسرده کننده و دشوار

انکار نمی کنم که برای دخترها پارتی بازی می کردم. خب... شاهد این بودم که آموزگاران خانم هم به پسرها بیشتر محبت می کنند و به این صورت تعادل برقرار می شد! آموزش کودکان برای من تجربه هایی گران بها به همراه داشت. هیچ گاه یادم نمی رود دلهره روز نخستینی را که بی هیچ تجربه رهسپار مهدکودکی شدم تا به عنوان آموزگار تخصصی نقاشی ساعاتی را در هفته کنار بچه ها بگذرانم . در دلم می گفتم : " عجب غلطی کردم ، آخه یکی نیست بگه نونت نبود ، آبت نبود ، واسه چی این کار رو قبول کردی؟ " البته انصافا در ابتدا به دلیل نبود نان بود که به سوی آموزش به کودکان به عنوان یک فرصت شغلی گرایش پیدا کردم ولی بعدها نان را فراموش کردم. در دوران دانشگاه واحدهایی را درباره آموزش به کودکان پاس کرده بودم. کتاب هایی را هم در این زمینه می خواندم و با همین ها به خودم دلگرمی می دادم ، تا اینکه پشت در کلاس رسیدم ، نفس عمیقی کشیدم و ... وارد شدم. پس از آن ، چنان تجربه هایی را در آن مدت با کودکان گذراندم که وصف ناشدنی است. می توانم بگویم به شکلی واقعی با عشق به این کار پرداختم . نکات بسیاری را درباره روح و روان و آموزش به کودکان 5 و 6 ساله ، توسط خودشان آموختم و با جرات می گویم در این کار احساس خوشحالی و موفقیت می کردم. بچه ها هم پس از تمام شدن کلاس به پا و دست و کَت و کولم می چسبیدند و تا زمانی که مربیان با زور نمی کندنشان ، نمی گذاشتند بروم. تا اینکه ایجاد یک آشفتگی روحی ، و ترس از اینکه مبادا آن را به بچه ها منتقل کنم موجب شد به یکباره همه چیز را ول کنم. این آثار سه ، چهار نمونه یادگار بچه های 5 ساله ای هستند که سر کلاس "عمو محسن" نقاشی کرده اند و از پرونده هایشان دانه دانه کِش رفته ام. نام هایشان تا حدی از یادم رفته و شاید آن ها هم من را از یاد برده باشند